No Means No

CAN (Vancouver)

Biografie

Sommige bands hebben eigenlijk geen introductie meer nodig, No Means No is er zo eentje. Maar speciaal voor zij die dit bijzonder trio nog dienen te ontdekken, volgt er een overzicht. No Means No zag eind jaren ’70 het levenslicht in het Canadese Victoria, British Columbia, toen de gebroeders Rob en John Wright bas en drum verenigden en zo de grondvesten legden voor hun unieke sound. In 1982 brachten de broers hun eerste lp, Mama, uit in beperkte oplage. De pers omschreef hun eerste opnames als ‘Mötorhead na een kunstopleiding’ en ‘Wire op psychotische steroïden’. Vanaf het prille begin legden ze een indrukwekkende muzikale technische beheersing aan de dag en de invloeden van jazz waren dan ook nooit veraf. Een goeie vier jaar later was de groep niet alleen uitgegroeid tot een trio, met Andy Kerr (begin jaren ’90 vervangen door Tom Holliston) als gitarist, maar had No Means No ook zijn eigen stijl gevonden, waarbij vooral de invloed van punk en hardcore, gekoppeld aan jazztechnieken, opviel. Hun hybride punk met als handelsmerk weerbarstige en moeilijk te vormen ritmes, werd al vlug gelinkt aan de term jazzcore, waarbij de dialoog van bas en drum tussen de broers bepalend was. Platen als Wrong (1989), Everything became, zero plus two, zetten een standaard. NoMeansNo staat voor muzikale genialiteit en techniciteit, woede en energie met een flinke dosis humor. Hun muziek is intelligent, beredeneerd, gewelddadig, gepassioneerd en toch speels.De messcherpe songteksten zijn doorspekt met zwarte humor, ironie en sarcasme en dragen mee tot het sterke No Means No geheel. De invloed die hun muziek had op talloze math rock en emo bands is onweerlegbaar en wereldwijd mogen ze rekenen op een sterke fanbasis, niet in het minste vanwege hun straffe live sets. No Means No is een punk succes verhaal, maar dan wel eentje naar hun eigen maatstaven, ver weg van de radar van de muziekindustrie. All Roads Lead To Ausfahrt (Konkurrent, 2006) – aanvankelijk Ass Fart, maar daar zagen ze toch maar van af – is hun tiende plaat en de eerste in zes jaar. En belegen noch achterhaald klink het geenszins. NoMeansNo kan het nog steeds: supergedreven nummers maken met een energieniveau waaraan vele jongere bands een puntje kunnen zuigen. (Dour Festival 2007)

Tags

  • rock
  • hardcore
  • indie
  • punk

Dour

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close